Bir “Beğeni” Uğruna Raylara Atlayan Akıl

Bu akşam şehir merkezine gitmek için bindiğim otobüste, camdan gördüğüm bir manzara beni uzun süre kendime getiremedi. Metro istasyonunda bekleyen, tahminen lise çağlarında bir grup genç…

Her şey sıradan görünüyordu. Ta ki içlerinden biri raylara atlayana kadar.

İlk anda insanın aklına masum bir ihtimal geliyor: “Herhalde bir şeyini düşürdü.” Ancak birkaç saniye sonra gerçeğin çok daha ürkütücü olduğunu fark ettim. Genç, raylarda durup arkadaşına poz verdi. Fotoğrafını çekmesini istedi. Birkaç kare, belki birkaç saniyelik bir video… Ve çok şükür ki metro gelmeden raylardan çıktı.

Bu olay bize şunu açıkça gösteriyor: Tehlike bazen cesaret kılığında karşımıza çıkar. Asıl tehlikeli olan ise, onun alkışlanması ya da sessizlikle geçiştirilmesidir. O anda kimse müdahale etmedi. Kimse uyarmadı.

“Çünkü artık yanlışlara karışmamak, doğruyu savunmaktan daha kolay hale geldi.”

Sosyal medya çağında “izlenmek” ve “beğenilmek”, birçok genç için değer ölçüsü oldu. Bir fotoğraf karesi, bir video saniyesi; aklın, sağduyunun ve hatta hayatın önüne geçebiliyor. Oysa unutulan bir gerçek var: Beğeni geçicidir, sonuçları ise kalıcı olabilir.

Bu yüzden gençleri yalnızca eleştirmek yetmez.

Asıl ders, hepimize yöneliktir. Ailelere, eğitimcilere, yetişkinlere ve o an orada bulunan herkese… Çünkü çocuklar ve gençler, en çok söylenenleri değil, görülenleri örnek alır. Sessizlik de bir öğretmendir; ama çoğu zaman yanlış olanı öğretir.

“Sosyal çürümüşlüğe son verilmesi için toplumun kendini toparlaması gerekiyor. Riskin normalleştirildiği, aklın küçümsendiği bir yerde güvenli bir gelecek inşa edilemez. “
Herkesin “bana ne” dediği bir toplumda, bedeli bir gün herkes öder.

Bu yazı bir suçlama değil, bir derstir.

“Hayat, izlenme sayısından her zaman daha değerlidir.”